De verdwaalden

Fictie en waarheid, leugen en fantasie, realiteit of verzinsel, vervalsing of origineel – dat zijn de woorden, de begrippen die voor ons alledaagse gebruiksvoorwerpen zijn geworden. En die op een eenvoudige wijze een ingewikkelde wereld beschrijven of suggereren – waarin wij moeten navigeren. Hebben we voldoende solide oriëntatie punten in ons bereik, zodat wij niet zullen verdwalen? Dat is altijd een klemmende vraag geweest, voor ons, mensen. Geloven wij iets, of weten we met zekerheid wat we beweren en waaraan we ons vasthouden? Of zijn het toch de overtuigingen, onze emotionele ankers, waarmee of waardoor we ons door het leven slaan?

Het is een terugkerend thema in het werk van de toneel en romanschrijver Frans Strijards. Dit thema tref je aan in zijn toneelwerk en zijn andere literaire werk. Hij was immers ook regisseur van klassiek werk van Ibsen, Tsjechov en Pirandello, van Sophocles, Shaw en vele anderen. Wat gaat dit betekenen in een tijd waarin de technologie een zeer grote rol gaat spelen, in onze omgang met die zo vertrouwde en toch ook zo merkwaardige begrippen? We zullen opnieuw onze plaats moeten vinden, ons moeten oriënteren. Dat heeft merkwaardige consequenties.